İşte yine o pencere, Uyku tutmayan. Bakıyorum. Şarap mı içiyorlar, İçmeden mi oturuyorlar, İki ruh hiç ayrılmaz mı? Bil ki, her evin Öyle bir penceresi var.
Ayrılık ve kavuşmanın haykırışı, O pencere’dir! Bin mumlu mu, üç mumlu mu, Kim bilir!.. Zihnimin rahatı uzaklara kaçmış, Şimdi benim de evimin Böyle penceresi varmış...
O uykusuz ev için, Ateşli pencere için Dua et, dostum benim!..
Çeviren: Elena İvanova
Hoşuma gidiyor
Hoşuma gidiyor bana deli olmamanız, Size deli olmayışım hoşuma gidiyor. Bu ağır yerkürenin ayaklarımızın altından Asla kaymayacak olması hoşuma gidiyor. Hoşuma gidiyor komik olabilmek, Kaygısız olabilmek - ve kelimelerle oynamamak Ve kollarımız her birbirine hafifçe değdiğinde Hain bir dalgayla kızarmamak.
Bir de benim önümde Sakince bir başkasına sarılmanız hoşuma gidiyor, Benim de sonsuza kadar ateşlerde yanmamı İstemiyorsunuz, öptüğüm siz değilsiniz diye. Sonra benim güzel ismimi, canımın içi, Ne gündüz, ne gece ağza almamanız sebepsizce… O şarkıları hiç duymayacak olmak mesela Düğünümüzün büyülü sessizliğinde.
Size şu kalbimle, şu ellerimle teşekkür ederim; Beni -kendinizden habersiz- bu denli sevdiğiniz için, Huzurlu gecelerim, günbatımındaki buluşmalarımızın seyrekliği için, Ayışığı altında yürümeyişlerimiz, Başımızın üstünde olmayan güneş için, Bana, yazık ki, deli olmadığınız, Size, yazık ki, deli olmadığım için.
Çeviren: Bilinmeyen
Arduvaz Tahtalara Yazıyorum Adını..
Arduvaz tahtalara yazıyorum adını Solgun yelpaze kanatlarına Nehirlerin, denizlerin kumuna Buzlara ve yüzüğümle çiziyorum adını
Ve asırlık ağaçların kalın gövdelerine… Bilir misin, doğruluğundan kimse kuşkulanmasın diye Sevildiğinin, sevildiğinin, sevildiğinin! Gerçekliğini çiziyordum gök mavisinin.
Ve istiyordum ki her biri çiçeklensin Parmaklarımın ucunda yüzyıllar boyunca! Sonra, masaya eğerek alnımı Haçlarla yokettim hepsini bir solukta.
Ama sen, inleyerek katı parmaklarında Kötü bir yazarın, yüreğimi yakıyorsun! Hiç aldatmadım seni! Yüzüğümün halkasında yaşattım Ve gene yaşayacaksın kanunların sonsuzluğunda.
Çeviren: Erdoğan Tokatlı
On beş yaşında
Şarkı söyler ve unutulmam derken, Gönlümde şu sözcükler "on beş yaş." Ah, niye birdenbire büyüdüm ben, Ne yapsam boş!
Daha dün, yeşil huşlar arasından Özgürce geçerdim, sabahleyin. Çok yaramazdım, saç baş perişan, Hem daha dün! Baharda uzaktaki çanlar çınlardı, Bana derdi "Koşup uzansana!" Hemen her çığlığıma izin vardı, Her adıma!
Bizleri ne bekler işin sonunda? Her şey yalan dolan, her şey yasak! Çocukluğum bitti on beş yaşında, Ağlayarak.
(1911)
Şiirlerim İçin
Hayatımda öyle erken, öyle erken yazıldı ki şiirlerim Kendimin henüz bir şair olduğunu bilmiyordum daha. Pınarın damlacıkları misali cebren ayrılırlar benden, Bir roketin devinmesine benzer gene de.
Ansızın saldırır şiirler benden, işgal eder, uykunun ve tütsünün Sarmaladığı tapınaktaki bazı minicik iblisler misali. Gençlik ve ölümdür ele aldığı konular. Şiirlerim, Her daim okunmadan kalan dizelerim!
Değişik kitapçıların tozu arasında fırlatılmış buraya ve oraya, (Dokunulmamış şimdiye dek herhangi bir okurun parmaklarınca!) Değil mi ki şiirlerim, değerli şaraplar gibi saklanır derinlerde, Bilirim, zamanı gelir onların bir gün.
(13 Mayıs 1913)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy
Seni seviyorum
Seni seviyorum her gün, her saat. Üstümde kocaman bir gölgesin, Kutup köyündeki dumana inat.
Seni seviyorum her saat, her an. Bana ne göz ve dudaklarından, Her şey başladı, bitti, sensiz, inan.
Hatırlıyorum ses veren yaylar, Kocaman yaka, tertemiz karlar, Ve o yıldız dizilen boynuzlar... Gölge... göğün yarısı edersin... Eski dumanı kutup köylerinin... Anladım Sen Kuzey geyiğisin.
7 Aralık 1918
Rusya’m, ne var utanacak..
Rusya'm, ne var utanacak! Melekler hep yalınayak... Çizmeleri aldı şeytan, onlar şimdi kara korsan!
Ağırlık ve tatlılık kızkardeştir, aynıdır belirtileri Ciğerotları ve yabanarıları ağır gülleri emerler; İnsan ölür, soğur ısınmış kum, Kara bir sedyede taşırlar bir gün önceki güneşi.
Ah, ağır petekler ve o tatlı ağlar, Ağır bir taşı kaldırmak daha kolaydır tekrarlamaktan senin tatlı adını! Tek bir kaygım var benim, altın bir kaygım: Zamanın ağırlığını kaldırmak kaygısı...
Kara bir su gibi çekerim içime bulanık havayı, Zaman pullukla sürülür ve gül çürüyüp toprağa döner; Örülür iki sıralı bir çelenkte ağırlıkları ve tatlılıkları Karışırken yavaş bir burgaçta ağır ve tatlı güller...
1920
Çeviren: Ataol Behramoğlu
Geleceğin gürültülü zafer şenlikleri
için...
Geleceğin gürültülü
zafer şenlikleri için, o soylu kuşak uğruna, yoksun kaldım atalarımın
şölenindeki kadehimden, mutluluğumdan, onurumdan.
Omuzlarıma
atılıyor şu kurt köpeği çağ, oysa benim kanım kurt kanı değil. İyisi
mi, bir Sibirya kürkünün koluna bir kalpak gibi sokun beni ki,
gözüm
görmesin korkakları, yıvışan çamuru, çarka gerilen kanlı kemikleri, ve
bütün gece parlasın benim için ilkel güzellikleriyle mavi tilkiler.
Yenisey’in
aktığı geceye götürün beni çamların yıldızlara değdiği, çünkü
benim kanım kurt kanı değil, ancak bir benzerim öldürebilir beni.
17-28
Mart 1931 - 1935
Utangaç
sözsüz sesi
Utangaç
sözsüz sesi Ağacından düşen bir meyvanın, Ve onun çevresin... Читать дальше - İleri »
Расскажи мне такую сказку,
Чтобы в ней голубело небо,
Где парил бы голубь надежды,
Простирая белые крылья
Над усталой землёй моей!..
Расскажи мне такую сказку,
Чтобы в ней счастливые люди
Лишь о радости песни пели,
Чтобы слышен был отовсюду
Переливчатый смех детей!..
Расскажи мне такую сказку,
Чтобы в ней молодые деревья
Не рубил топор без пощады,
Чтобы мамы седые наши
Никогда навзрыд не рыдали
Над могилами сыновей!..
Расскажи мне такую сказку,
Где любовь заживляла бы раны,
Где враги бы братьями стали,
Одному бы молились Богу,
На одном языке говорили,
За одним бы столом сидели,
Друг за друга стояли горою…
...И была бы та сказка правдой,
Той, которой нету верней!..
09.10.2009
Любить до бесконечности...
Я лезвием ножа первую букву имени твоего, моя роза, Вырезал на стволе склонившего к земле ветви тутового дерева, А рядом вырезал первую букву своего имени. Их не стереть, даже если снять с дерева кору.
И если настанет день нашей разлуки, моя роза, В глубине любящих сердец останется след,
Подобный нашим именам, вырезанным лезвием ножа на стволе тутового дерева. Твоя любовь, исцеляющая кровоточащие раны души моей, С каждым новым днём будет возрождать в наших сердцах солнце. Роза моя, это не та любовь, что живет до гроба - А та, что будет жить до бесконечности.
Серенада лунного луча
Блеск луны, летучая волна... Чист и светел, шелестел прибой. По воде стелилась тишина, Та, в которой жили мы с тобой.
Серенаду лунного луча Пело море в полуночный час. Песнь его, симфонией звуча, Стала бесконечностью для нас.
Ветер мне волну швырнул в лицо, Солью сжег – и я сгорел дотла… Бури надвигавшейся гонцом Та волна свинцовая была.
Не вернуться чайке в отчий дом! Лунных струн былого – не вернуть!.. Я плыву безмолвным кораблем, И вслепую длится долгий путь. ... Читать дальше - İleri »
İşte o altın yıllarda olduğu gibi Aşınmış üç eyer kayışı sallanıyor yine Ve renk renk üç tekerlek dingili Dalıp çıkıyor eğri büğrü izlere…
Rusya, yoksul Rusya! Kül rengi köy evlerin senin Ve rüzgârın taşıyıp getirdiği türküler Gözyaşları gibidir ilk sevgimin
Acımak elimden gelmez sana Ben kendi boğuntumu yaşamaktayım şimdi… Git, istediğin büyücüye Teslim et haydut güzelliğini!
Varsın büyülesin seni ve aldatsın Yok olmazsın yitip gitmezsin nasıl olsa O güzel çizgilerin belki Dumanlanır biraz, kaygıyla…
Ne çıkar bir kaygı daha eklenmişse Çağıltılı nehre bir gözyaşı daha damlamış ne çıkar… Sen o'sun yine, ormanlar, tarlalar… Ve kaşlarına kadar nakışlı bir boyun atkısı…
Ve katlanılmayacak hiçbir şey yoktur artık Sezilmez nasıl akıp gittiği uzun yolların Parlayıverdiğinde, uzakta bir yerde Atkının altından bir anlık bakışın Ve usul bir tasayla çınladığında Boğuk türküsü arabacının…
Durgun yıllarda gelmiş olanlar dünyaya
Durgun yıllarda gelmiş olanlar dünyaya Anımsamazlar geçtikleri yolları; Biz, Rusya'nın korkunç yıllarının çocukları - Gücümüz yok hiçbir şeyi unutmaya.
Yakıp kavuran, kül eden yıllar ! Çılgınlığın mı, umudun mu kökü gizli sizde? Savaş günlerinden, özgürlük günlerinden Kanlı bir parıltı kaldı yüzlerde.
Uğultusu tehlike çanlarının Dilsiz olmaya zorladı bizi. Uğursuz bir boşluk kapladı Bir zaman coşkuyla dolu yüreklerimizi.
Varsın, üstünde ölüm döşeğimizin Uçuşsun bir karga sürüsü, bağırışlarla - Tanrım, seyretsinler âlemini senin Kimler daha lâyıksa!
Çeviren: Ataol BEHRAMOĞLU
İskitler
Milyonlarcasınız. Milyarlarca biz. Hadi deneyin, savaşın bizimle. Evet Asyalıyız, biz İskitleriz. Aç, vahşi ve çekik gözlerimizle!
Sizin yüz yıllar, bizim bir saat Uşaklar gibi iki düşman ırka Biz kalkan tutuk, ettik itaat Moğollarla Avrupa arasında
Yüzyıllarca o eski ocağınız gürledi Susturarak çığların sesini Ve siz yabancı bir masal sandınız Lizbon ve Messina'nın çökmesini
Gözünüz Doğudaydı yüzyıllarca Topladınız bizim başyapıtları, Erittiniz. Alayla beklediniz Bizlere doğrultmak için topları.
Vakittir. Bakıyor bela kapıdan Büyüyor günbegün dargınlıklar, Yok olur belki hiç iz bırakmadan Günü gelince sizin Pestumlar.
Daha ölmemişken ah eski dünya! Daha sürerken tatlı çilen senin. Ermiş Oidipus gibi dursana Önünde eski Sfenks bilmecesinin.
Rusya Sfenks’tir. Gülerek, ağlayarak Kara kanlar içindeyken kendisi Gözleri sende, bakar öylece, Durur, içinde nefret ve sevgisi.
Evet, kanımızın sevdiği gibi Sevmiyor hiç biriniz çoktan artık Unuttunuz bu dünyada sevgiyi Yakan, öldüren duyguyu - yazık!
Severiz ilahi basireti de, Soğuk sayıların sıcağını da, Anlarız özü Fransızca espride, İç karartan Alman dehasını da.
Aklımızda Venedik serinliği, Sokaklardaki cehennem Paris'te Uzakta aromalı limon bahçeleri, Köln'de dev yapılar, duman da, sis de.
Dinleyin!.. Dinleyin! Bu yıldızları böyle her gece niçin yakarlar ? Herhalde birisine gerekli diye? Herhalde yanmalarını isteyen birisi var? Ve herhalde birisi bu balgam parçalarını inci diye sayıklar? Ve zorlayıp bir öğle vakti kalkan toz borasını Tanrı katına varır geç kalmak korkusu yüreğinde yalvarır
öper Tanrı' nın elini merhamet dilenerek ağlar - anlatır kendisine niçin bir yıldız gerektiğini - bu azaba yıldızsız katlanamayacağını Ve sonra o birisi gezdirir boğuntusunu diyar diyar sakin gözükmeğe çalışarak: "Şimdi daha iyisin değil mi?" diye sorar yoluna ilk çıkana "Korkmuyorsun artık değil mi?" Dinleyin! Yaktıklarına göre bu yıldızları böyle her gece Birisinin işine yaramaları şart öyle değil mi ve şart olsa gerek gene her gece hiç olmazsa bir yıldızın yanıp sönmesi..
Çeviren : Attilâ Tokatlı
Keder Rüzgâr, umutsuz, boşuna dövünüp durdu insafsızca. Karartarak damlayan kanı ürpertip damların omurgasını. Ve bir yalnızlık düşkünü yine doğdu dulkalmış ay gecede.
Çeviren: Erdal Alova
Lili (Mektup yerine)
Tütün dumanı kemiriyor havayı. Oda Kruçyonıh'ın Cehennem' inden bir bölüm gibi. Anımsıyor musun İlk kez ardında bu pencerenin tutkudan çıldırmışçasına okşamıştım ellerini. Şimdi oturuyorsun aynı yerde, yüreğin demirden bir kılıf içinde. Ve yarın paralayan sözlerle kovacaksın belki beni Ve loş antrede uzun süre titreyişlerle sarsılan bir kol bulamayacak ceketteki yerini. Çıkacağım, ezilmiş. Fırlatacağım vücudumu sokağa. Yabanıl çılgın umutsuzlukla paramparça. Hayır gerek yok buna, sevgilim, biriciğim, gel vedalaşalım şimdiden. Ağır bir gülle gibi aşkım nereye kaçarsan kaç asılıdır sana nasıl olsa. Bırak son bir haykırışla uluyayım horlanmışlığın acı yankısını. Çalışmaktan anası ağladığında öküzün gider salar kendini soğuk sulara. Aşkından başka deniz yok bana, ve gözyaşları da bir erinç koparamıyor ondan. Yorgun fil sessizliği aradığında yatar kızgın kumlara saltanatla. Aşkından başka güneş yok bana. Ve bilmiyorum bile neredesin şimdi ve kiminle. Eğer bir başka şair olsaydı böylesine üzdüğün, onarırdı acısını parayla ve ünle. Fakat sevinç vermiyor bana hiçbir çınıltı senin sevgili adının çınıltısından başka. Atmayacağım bir boşluğa kendimi, zehir içmeyeceğim. Ve dayayıp şakağıma namluyu çekmeyeceğim tetiği. Ağzı hiçbir bıçağın bakışların kadar senin kesemez beni. Yarın unutacaksın seni taçlandırdığımı, ve yakıp tükettiğimi çiçeklenmiş bir ruhu aşkla. Ve uçarı günlerin fırtınalı karnavalı dağıtacak sayfalarını kitaplarımın. Sözlerimin kurumuş yaprakları mı durduracak seni çırpınan soluğuyla. Bırak hiç değilse son bir sevgi dalgası sereyim beni bırakıp giden adımlarının altına.
