Ağırlık ve tatlılık kızkardeştir, aynıdır belirtileri Ciğerotları ve yabanarıları ağır gülleri emerler; İnsan ölür, soğur ısınmış kum, Kara bir sedyede taşırlar bir gün önceki güneşi.
Ah, ağır petekler ve o tatlı ağlar, Ağır bir taşı kaldırmak daha kolaydır tekrarlamaktan senin tatlı adını! Tek bir kaygım var benim, altın bir kaygım: Zamanın ağırlığını kaldırmak kaygısı...
Kara bir su gibi çekerim içime bulanık havayı, Zaman pullukla sürülür ve gül çürüyüp toprağa döner; Örülür iki sıralı bir çelenkte ağırlıkları ve tatlılıkları Karışırken yavaş bir burgaçta ağır ve tatlı güller...
1920
Çeviren: Ataol Behramoğlu
Geleceğin gürültülü zafer şenlikleri
için...
Geleceğin gürültülü
zafer şenlikleri için, o soylu kuşak uğruna, yoksun kaldım atalarımın
şölenindeki kadehimden, mutluluğumdan, onurumdan.
Omuzlarıma
atılıyor şu kurt köpeği çağ, oysa benim kanım kurt kanı değil. İyisi
mi, bir Sibirya kürkünün koluna bir kalpak gibi sokun beni ki,
gözüm
görmesin korkakları, yıvışan çamuru, çarka gerilen kanlı kemikleri, ve
bütün gece parlasın benim için ilkel güzellikleriyle mavi tilkiler.
Yenisey’in
aktığı geceye götürün beni çamların yıldızlara değdiği, çünkü
benim kanım kurt kanı değil, ancak bir benzerim öldürebilir beni.
17-28
Mart 1931 - 1935
Utangaç
sözsüz sesi
Utangaç
sözsüz sesi Ağacından düşen bir meyvanın, Ve onun çevresinde, bölü... Читать дальше - İleri »
Категория - Kategori: Rus şiirler Türkçede |
Просмотров - Bakış: 29 |
Добавил - Ekleyen Kişi: TurkEvim |
Tarih: 2010-03-01
Я лезвием ножа первую букву имени твоего, моя роза, Вырезал на стволе склонившего к земле ветви тутового дерева, А рядом вырезал первую букву своего имени. Их не стереть, даже если снять с дерева кору.
И если настанет день нашей разлуки, моя роза, В глубине любящих сердец останется след,
Подобный нашим именам, вырезанным лезвием ножа на стволе тутового дерева. Твоя любовь, исцеляющая кровоточащие раны души моей, С каждым новым днём будет возрождать в наших сердцах солнце. Роза моя, это не та любовь, что живет до гроба - А та, что будет жить до бесконечности.
İşte o altın yıllarda olduğu gibi Aşınmış üç eyer kayışı sallanıyor yine Ve renk renk üç tekerlek dingili Dalıp çıkıyor eğri büğrü izlere…
Rusya, yoksul Rusya! Kül rengi köy evlerin senin Ve rüzgârın taşıyıp getirdiği türküler Gözyaşları gibidir ilk sevgimin
Acımak elimden gelmez sana Ben kendi boğuntumu yaşamaktayım şimdi… Git, istediğin büyücüye Teslim et haydut güzelliğini!
Varsın büyülesin seni ve aldatsın Yok olmazsın yitip gitmezsin nasıl olsa O güzel çizgilerin belki Dumanlanır biraz, kaygıyla…
Ne çıkar bir kaygı daha eklenmişse Çağıltılı nehre bir gözyaşı daha damlamış ne çıkar… Sen o'sun yine, ormanlar, tarlalar… Ve kaşlarına kadar nakışlı bir boyun atkısı…
Ve katlanılmayacak hiçbir şey yoktur artık Sezilmez nasıl akıp gittiği uzun yolların Parlayıverdiğinde, uzakta bir yerde Atkının altından bir anlık bakışın Ve usul bir tasayla çınladığında Boğuk türküsü arabacının…
Durgun yıllarda gelmiş olanlar dünyaya
Durgun yıllarda gelmiş olanlar dünyaya Anımsamazlar geçtikleri yolları; Biz, Rusya'nın korkunç yıllarının çocukları - Gücümüz yok hiçbir şeyi unutmaya.
Yakıp kavuran, kül eden yıllar ! Çılgınlığın mı, umudun mu kökü gizli sizde? Savaş günlerinden, özgürlük günlerinden Kanlı bir parıltı kaldı yüzlerde.
Uğultusu tehlike çanlarının Dilsiz olmaya zorladı bizi. Uğursuz bir boşluk kapladı Bir zaman coşkuyla dolu yüreklerimizi.
Varsın, üstünde ölüm döşeğimizin Uçuşsun bir karga sürüsü, bağırışlarla - Tanrım, seyretsinler âlemini senin Kimler daha lâyıksa!
Çeviren: Ataol BEHRAMOĞLU
İskitler
Milyonlarcasınız. Milyarlarca biz. Hadi deneyin, savaşın bizimle. Evet Asyalıyız, biz İskitleriz. Aç, vahşi ve çekik gözlerimizle!
Sizin yüz yıllar, bizim bir saat Uşaklar gibi iki düşman ırka Biz kalkan tutuk, ettik itaat Moğollarla Avrupa arasında
Yüzyıllarca o eski ocağınız gürledi Susturarak çığların sesini Ve siz yabancı bir masal sandınız Lizbon ve Messina'nın çökmesini
Gözünüz Doğudaydı yüzyıllarca Topladınız bizim başyapıtları, Erittiniz. Alayla beklediniz Bizlere doğrultmak için topları.
Vakittir. Bakıyor bela kapıdan Büyüyor günbegün dargınlıklar, Yok olur belki hiç iz bırakmadan Günü gelince sizin Pestumlar.
Daha ölmemişken ah eski dünya! Daha sürerken tatlı çilen senin. Ermiş Oidipus gibi dursana Önünde eski Sfenks bilmecesinin.
Rusya Sfenks’tir. Gülerek, ağlayarak Kara kanlar içindeyken kendisi Gözleri sende, bakar öylece, Durur, içinde nefret ve sevgisi.
Evet, kanımızın sevdiği gibi Sevmiyor hiç biriniz çoktan artık Unuttunuz bu dünyada sevgiyi Yakan, öldüren duyguyu - yazık!
Severiz ilahi basireti de, Soğuk sayıların sıcağını da, Anlarız özü Fransızca espride, İç karartan Alman dehasını da.
Aklımızda Venedik serinliği, Sokaklardaki cehennem Paris'te Uzakta aromalı limon bahçeleri, Köln'de dev yapılar, duman da, sis de.
Dinleyin!.. Dinleyin! Bu yıldızları böyle her gece niçin yakarlar ? Herhalde birisine gerekli diye? Herhalde yanmalarını isteyen birisi var? Ve herhalde birisi bu balgam parçalarını inci diye sayıklar? Ve zorlayıp bir öğle vakti kalkan toz borasını Tanrı katına varır geç kalmak korkusu yüreğinde yalvarır
öper Tanrı' nın elini merhamet dilenerek ağlar - anlatır kendisine niçin bir yıldız gerektiğini - bu azaba yıldızsız katlanamayacağını Ve sonra o birisi gezdirir boğuntusunu diyar diyar sakin gözükmeğe çalışarak: "Şimdi daha iyisin değil mi?" diye sorar yoluna ilk çıkana "Korkmuyorsun artık değil mi?" Dinleyin! Yaktıklarına göre bu yıldızları böyle her gece Birisinin işine yaramaları şart öyle değil mi ve şart olsa gerek gene her gece hiç olmazsa bir yıldızın yanıp sönmesi..
Çeviren : Attilâ Tokatlı
Keder Rüzgâr, umutsuz, boşuna dövünüp durdu insafsızca. Karartarak damlayan kanı ürpertip damların omurgasını. Ve bir yalnızlık düşkünü yine doğdu dulkalmış ay gecede.
Çeviren: Erdal Alova
Lili (Mektup yerine)
Tütün dumanı kemiriyor havayı. Oda Kruçyonıh'ın Cehennem' inden bir bölüm gibi. Anımsıyor musun İlk kez ardında bu pencerenin tutkudan çıldırmışçasına okşamıştım ellerini. Şimdi oturuyorsun aynı yerde, yüreğin demirden bir kılıf içinde. Ve yarın paralayan sözlerle kovacaksın belki beni Ve loş antrede uzun süre titreyişlerle sarsılan bir kol bulamayacak ceketteki yerini. Çıkacağım, ezilmiş. Fırlatacağım vücudumu sokağa. Yabanıl çılgın umutsuzlukla paramparça. Hayır gerek yok buna, sevgilim, biriciğim, gel vedalaşalım şimdiden. Ağır bir gülle gibi aşkım nereye kaçarsan kaç asılıdır sana nasıl olsa. Bırak son bir haykırışla uluyayım horlanmışlığın acı yankısını. Çalışmaktan anası ağladığında öküzün gider salar kendini soğuk sulara. Aşkından başka deniz yok bana, ve gözyaşları da bir erinç koparamıyor ondan. Yorgun fil sessizliği aradığında yatar kızgın kumlara saltanatla. Aşkından başka güneş yok bana. Ve bilmiyorum bile neredesin şimdi ve kiminle. Eğer bir başka şair olsaydı böylesine üzdüğün, onarırdı acısını parayla ve ünle. Fakat sevinç vermiyor bana hiçbir çınıltı senin sevgili adının çınıltısından başka. Atmayacağım bir boşluğa kendimi, zehir içmeyeceğim. Ve dayayıp şakağıma namluyu çekmeyeceğim tetiği. Ağzı hiçbir bıçağın bakışların kadar senin kesemez beni. Yarın unutacaksın seni taçlandırdığımı, ve yakıp tükettiğimi çiçeklenmiş bir ruhu aşkla. Ve uçarı günlerin fırtınalı karnavalı dağıtacak sayfalarını kitaplarımın. Sözlerimin kurumuş yaprakları mı durduracak seni çırpınan soluğuyla. Bırak hiç değilse son bir sevgi dalgası sereyim beni bırakıp giden adımlarının altına.
Saray pırıl pırıl. Şarkıcılar hep bir ağızdan Destan okuyorlardı, filâvta ve rubabın akışıyla. Melike sesiyle ve bakışıyla Canlandırıyordu ziyafeti ihtişam içinde. Gönüller sürükleniyordu onun tahtına doğru Fakat altın tasın önünde, O, birdenbire daldı derinlere Mucizeli başını, omuzuna eğip durdu. Ve şimdi muhteşem ziyafet sanki uyukluyordu, Davetliler susmuştu. Şarkıcılarda ne ses, ne seda vardı! Ama işte, eğilen başını O kaldırdı yine, Işıklı bir yüzle başladı sözlerine: "Mutluluğunuz sizin, benim aşkımdadır, Dinleyin beni, ben dilersem eğer, siz Benimle bir olabilirsiniz. İhtiras alışverişine kim giriyor, kim? Aşkımı satıyorum ben, Hayatı pahasına bir gecemi benim Söyleyin, kim satın alacak içinizden?” Sustu ve korku sardı herkesi, Yürekler burkuldu şehvetle… O, yüzünde soğuk bir cüretle Dinlemektedir şaşkın mırıltıları Ve küçümseyen bakışlarını ağır ağır Hayranlarının üstünde dolaştırmaktadır. Birden bir insanın çıkışıyla yarıldı kalabalık Onun peşinden geldi iki kişi daha Duruşları pervazdı, gözbebekleri ışık. Melike karşılıyor gelenler ve böylece Alışveriş bitiyor: satın alınıyor üç gece. Ölüm odasıdır çağıran onları artık. Şimdi kutsal kâhinler Donakalmış davetliler önünde Uğursuz kâseden Sıra kur’asını çekiyor birer birer. Birinci Flavius, son Roma bölüğünde En yırtıcı asker. Çıldırtabilirdi onu Katlanmak bir kadının azametine, O kabul etmişti zevkin meydan okuyuşunu, Kızgın kavga günlerinde koşar gibi Düşmanın davetine. İkinci, Kriton, genç hakim, Epikür bahçelerindendi, Kharite’lerin, Kıbrıs’ın, Amur’un Şairi ve hayranlarındandı. Üçüncü, yeni açmış bir bahar çiçeği gibi Okşuyordu gözü ve kalbi. Ünlü değildi, adı asırlarda tutmamıştı yer; Yavaşça gölgeliyordu Dudaklarını ilk tüyler; Genç yüreğinde tecrübesiz gücü Kaynıyor ihtirasla; Heyecan ışıldıyor gözlerinde. Mağrur Melike hüzünlü bakışlarını; Dondurdu onun üzerinde. "-Ant içerim… Ey zevklerin anası, Mislini görmediğin gibi hizmet edeceğim sana. Satılık bir cariye gibi gireceğim, Kandırıcı ihtirasların odasına. Dinle beni, gücü büyük Kıbrıslı sen, Ve siz yer altı hükümdarları, Ey gazaplı Ayda’nın ilahları, Yemin ederim ki, sabah şafak sökene kadar Arzularıma hükmedenleri, ben Tatlı ihtiraslarla doyuracağım, Ve bütün esrarlı aşk hünerleriyle Ve misilsiz bir rehavetle onları yoracağım. Ama, kızıl sabah ışıklarıyla, Sökünce ölümsüz şafak, Yemin ederim ki ölümün baltasıyla Bu bahtiyar başlar yuvarlanacak.” Ve işte artık gün batıyor, Altın bir yay gibi doğuyordu ay. Örtüldü baygın gölgelerle İskenderiye’de saray. Fıskiyeler coşuyor, meşaleler tutuştu. Buhurdanlar tütüyor ağır ağır, yer yer… Dünya ilâhlarının bekliyor emirlerini Tatlı, ihtiraslı serinlikler. Sessiz ve ihtişamlı karanlıkların, Gönlü çeken mucizeleri arasında, Ve gölgesinde erguvani perdelerin Işıldıyordu altın oda…
1835
Çeviren: Nâzım HİKMET
Gece sisi kaplamış tepelerini Gürcistan’ın..
Gece sisi kaplamış tepelerini Gürcistan’ın; Karşımda akıyor Aragva uğultulu. Hem hüzün hem bir hafiflik var içimde; kederliyim, Seninle dopdolu, aydınlık bir keder bu. Seninle, sadece seninle… Hiçbir şey Bozmuyor, tedirgin etmiyor üzgünlüğümü, Ve yürek yeniden tutuşuyor, seviyor yeniden, Sevmemesi olanaksız çünkü.
Tipi, tipi, bütün dünya, Köşe bucak kar. Bir mum yanıyor masada, Yanan bir mum var.
Sinek nasıl yaz geldi mi Ateşe uçar, Uçuyor bak onun gibi Pencerede kar.
Yapıştırıyor camına Onları rüzgâr. Bir mum yanıyor masada, Yanan bir mum var.
Işıyan tavana az az Yerleşir gölge, El çapraz, ayak çapraz, Çapraz kader de.
Tıkırtıyla düştüğü an Pabuçlar yere, Mumun gözyaşı lambadan Damlar eteğe.
Her şey karlı karanlıkta Yiter kırçıl, ak. Bir mum yanıyor masada, Mum yanıyor, bak.
Mumu üfürür bir yandan, Tutku ateşi Kaldırır kanatlarından Bir melek gibi.
Tipiydi tüm şubat ayı, Ve bir mum bazan Işıtıyordu odayı, Masada yanan.
1946
Sonbahar
Dağılın dedim ev halkına, Bütün dostlar çoktan dağıldı, Ve doldu kalbe ve doğaya Tüm zamanların yalnızlığı. Bekçi kulübesindeyim bak Seninle, ıssız bir orman bu. Yollar, şarkıya uyarak Yarı yarıya otla dolu. Şimdi acı duyarak bizi Seyrediyor kütük duvarlar. Hiç beklemeyin cengimizi,
Geberip gideceğiz, o kadar. Birde oturup üçte kalkarız, Bende kitap sende el işi, Ve şafak söker, anlamayız, Artık öpüşmediğimizi. Umursamadan ve görkemli, Yapraklar, dökülün, hışırdayın, Ve dünün acı kasesini Bugünün hüznüyle çoğaltın. Bağlılık, çekicilik, gönül! Dağılalım bu hengamede! Güzün hışırtısına gömül! Dona kal veya çıldır sen de!
Dr.Jivago’nun şiirlerinden
Bazılarını sevmek
Bazılarını sevmek ezer bizi, Senin her şeyin mükemmeldir, Ve çekiciliğinin gizi Hayatın çözümüne bede... Читать дальше - İleri »
Категория - Kategori: Rus şiirler Türkçede |
Просмотров - Bakış: 385 |
Добавил - Ekleyen Kişi: TurkEvim |
Tarih: 2009-03-13
İşte yine o pencere,
Uyku tutmayan. Bakıyorum.
Şarap mı içiyorlar,
İçmeden mi oturuyorlar,
İki ruh hiç ayrılmaz mı?
Bil ki, her evin
Öyle bir penceresi var.
Ayrılık ve kavuşmanın haykırışı,
O pencere’dir!
Bin mumlu mu, üç mumlu mu,
Kim bilir!..
Zihnimin rahatı uzaklara kaçmış,
Şimdi benim de evimin
Böyle penceresi varmış...
O uykusuz ev için,
Ateşli pencere için
Dua et, dostum benim!..
