Ve adil adam Tanrı’nın ışıldayan temsilcisini izledi, siyah bir dağın üstünden, onun ayak izinde dev gibi, huzursuz bir ses rahatsız ederken onun kadınını durmaksızın: "Çok geç değildir, hala dönüp bakabilirsin
Kızıl kulelerinde Sodom’un, doğduğun yerin, bir zamanlar şarkı söylediğin meydanda, barakada mekik ördüğün, boş pencerelerde içine yerleştirilmiş yüksek evin oğlan ve kız çocuklar orda hayırdua ettiler evlilik yatağına senin.
"Bir tek göz atış: ani bir acısı iğnenin ilmikleyen gözlerini o bir ses çıkarmadan… Saydam tuz oldu onun bedeni tane tane, ve onun hızlı ayakları kökleşti yere.
Kim yas tutacak bu kadın için? Gözükmezmi o çok önemsiz bizim ilgilenmemiz için? Gene de kalbimde benim, onu asla inkâr etmeyeceğim, ölüm acısı çekmiş olanı, dönmeyi yeğlediği için.
Karşılamadılar beni, dolaşırken
Karşılamadılar beni, dolaşırken, Basamaklarda parlak fenerlerle. Sessiz eve girdim Bulanık, ayışığı kovasında.
Bir lâmbanın yeşil hâlesi altında, Şiddetli öfkeyi saklayan gülüşle, Arkadaşım, "Sindirella,” dedi, "Çok gariptir sesin senin…”
Bir cırcırböceği kemanını çalar; Bir şömine siyaha dönüştü. Ah, birisi benim küçük pabucumu Hatıra gibi sakladı,
Ve üç karanfil verdi bana, Çevirirken aşağıya doğru gözlerini— Suçlamalar için günahlarımı, Değiştiremezdin sen görünüşünü.
Ve kalp nefret eder inanmaya Zaman, çok yakındır o da, Soracağı zaman kadınlara Benim beyaz pabucumu denemelerini ayaklarına.
Sert kabuğu boyunca…
Sert kabuğu boyunca derin karların, O gizemli, beyaz evine senin, O kadar yumuşakça ve sessiz- biz ikimiz Yürüyoruz, sessizlikte yarı-kaybolmuş. Ve daha tatlıdır bütün şarkılardan, söylenen gelmiş geçmiş, Bu düşler, gerçekleşen, Birbirine dolanmış ince dallar beğeniyle baş sallayan, Gümüş mahmuzlarının ışık halkasına senin…
1917
En Son Şerefe
Kaldırırım kadehimi Tahrip edilmiş eve Acılı ömrüme, Ve yalnız günlere seninle. İçerim sana, Yalan söyleyen dudakların hainliğine, Öldürücü buz gibi gözlere; Dünyanın onun için acımasız ve yavan olduğu ona, Tanrının bizi ondan kurtarmadığı ona.
O bu üç şeye aşıktı
Beyaz tavuskuşlarına, akşam şarkılarına, Ve eski püskü Amerika haritalarına. Çocukların ağlaması yasak, Ahududu çayı gerekmez, Kadınlar isteri nöbeti geçirmez… Ben evliydim ona.
Aynı bardaktan içmeyeceğiz
Aynı bardaktan içmeyeceğiz Ne sıcak şarabı, ne suyu, Kuşluk vakti öpüşmeyeceğiz, Pencereden bakmayacağız akşama doğru. Sen güneşle soluklanıyorsun, ben ayla, Ama düştüğümüz aynı sevda.
Sadık ve sevecen dost, benim yanımda, Senin yanındaysa neşeli bir sevgili. Gri gözlerindeki korkuyu anlıyorum sanma, Ve bu çektiklerimizin sensin sebebi. Sıklaştırmıyoruz ayaküstü buluşmalarımızı. Ne çare ancak böyle koruyabiliriz huzurumuzu.
Şiirlerimde yalnızca senin sesinin ezgisi duyulur Senin şiirlerinde benim soluğum eser. Bir ateş ki, ona kim dokunur, Buna ne korku, ne unutuş cesaret eder Ve bilsen nasıl hoşlandığımı Seyretmekten senin kuru, pembe dudaklarını.
Çeviren: Vehbi Taşar
Bilmiyorum, yaşamakta mısın, öldün mü?..
Bilmiyorum, yaşamakta mısın, öldün mü? Dünyada bir yerlerde bulabilir miyim seni Yoksa, akşamın yaslı karanlığında Bir ölüyü mü düşünmeli...
Her şey senin için: Gün boyunca dualarım, Uyuşturan ateşi uykusuz gecelerin; Şiirlerimin beyaz sürüsü, Ve mavi yangını gözlerimin...
Hiç kimse daha yakın olmadı bana, Hiç kimse böylesine üzmedi beni, Acıya salıp gidenler bile, Okşayıp bırakanlar hatta.
Çeviren: Ataol Behramoğlu
Son karşılaşmanın şarkısı
Buzdan bir el kalbimi sıkıştırıyordu sanki Ama bir düşte yürüyor gibiydim; Sağ elimin eldivenini Çıkarıp sol elime giydim
Bitmez tükenmez gibi geldiler bana Oysa topu topu üç taneydi basamaklar "Benimle öl..” diye fısıldadı Akçaağaçların arasından sonbahar
"Aldatıldım ben.. Üzgünüm.. Uçarı, kötü yazgım aldattı beni…” Dedim ki "Ben de, ben de öyleyim.. Ölürüm… Ölürüm seninle sevgili..”
Son karşılaşmanın şarkısıydı bu Dönüp bir kez daha baktım karanlık eve; Yatak odasının penceresinde Mumlar, kayıtsız, sarı bir ışıkla parlıyordu…
Yaban balı özgürlük kokar, Toz, güneş ışını kokar, Bir kızın ağzı - menekşe Ve altın - hiçbir şey kokmaz altın. Tereotu su kokar, Aşk ise elma, Ama biz, biliyoruz artık Yalnız kan kan gibi kokar; Romalı yöneticinin halkın önünde Topluluğun ölüm bağırtıları altında, Ellerini yıkaması boşunadır, iskoçya kraliçesinin sıska avuçlarını Oğuşturması boşunadır Kan damlalarını silmek için Kral sarayının boğucu karanlığında...
Çeviren: Güneş ACAR
Hepsi satıldı...
Hepsi satıldı, hepsi gitti, yağma edildi. Kara kanadını açıt önümüzde ölüm, Acı tutkular ve özlemlerle kemirildi her şey, Öyleyse nereden düşüyor bu ışık üstümüze
Gündüzleri içine çeken şehir Korulardan gelen kiraz kokusunu; Yeni ve garip gezegenler ışır Soluk yaz göklerinde geceleyin.
Ve bu evler, bu toprak, bu yıkıntılar, Mucizenin eli değmemiştir onlara da; Yakındır : istenen, umutla beklenen, Herkesin beklediği o bilinmeyen an.
Çeviren: Ülkü Tamer
Esin perisi
Geceleyin beklerken gelişini onun
Yaşamım pamuk ipliğine bağlı sanki
Gençlik, şan, özgürlük nedir ki
Karşısında o güzeller güzeli konuğun
Geliyor kavalıyla, kaldırıp peçesini
Ve takılıp kalıyor gözlerine gözlerim
"Sen miydin” diyorum "Cehennem sayfalarını
Yazdıran Dante’ye?” Yanıtlıyor: "Bendim.”
1924
Biri ölünce
Biri ölünce,
İmgeleri değişir artık.
Gözleri başka görür, ağzı bambaşka
Gülümsemelerle gülümser gülümserse.
Bunu bir ozanın
Cenazesinden döndüğümde anladım.
O zamandan bu zamana
Birçok kez doğrulandı anladığım.
1940
Yürt
Yüreklerimiz tılsım gibi takınmaz yurdu,
Yurt ozanın elleri altında hıçkırmaz,
Kanatmaz bir türlü unutamadığımız yaraları
Acı uykularımızda. Vadedilmiş ülke değil.
Ruhlarımız değer biçmez yurda
Alınıp satılacak bir mal olarak;
Hastası, yoksulu, sessizi bu dünyanın, ki
Çoğu aklımıza bile getirmeyiz yurdu.
Evet, bizim için galoşlarımızdaki çamur,
Evet, dişlerimizin arasına giren, bizim için
Kumdur, ezeriz, ufalarız, öğütürüz,
O ince, temiz toprağı.
Ama yatacağız içine, otları, çiçekleri olacağız, Utanmasız, sıkılmasız diyeceğiz ki: Bu yurt bizim.
